En 1846, un levantamento popular foi a resposta dunha nova xeración galega ao modelo de Estado unitario imposto polos liberais que viviu un momento un momento de aceleración decisiva na década dos corenta do século XIX. Representou a impugnación do centralismo e a defensa dun novo papel da Galiza no espazo ibérico coa aposta dunha orde social máis xusta para as maiorías sociais do país. Neste sentido, este grupo protonacionalista situouse na vangarda das posicións progresistas, bebendo do seu principal referente, Antolín Faraldo, das fontes do socialismo utópico.